NATIG ARCHIVE · LITERATURE

TANRI’YI KIYAMETE ZORLAMAK

Savaşın, inancın ve jeopolitik çıkarların iç içe geçtiği bir gecede anlatıcının zihninde büyüyen sorular: Kaos kimin işine yarar, insanlar yaklaşan felaketi neden yalnızca izler ve insan kaderi değiştirmeye kalktığında neler olur?

TANRI’YI KIYAMETE ZORLAMAK

Gece çok sessiz.

Ama bu sessizlik huzur değil… Sanki fırtınadan önceki o garip, yapay sakinlik.

Televizyon açık kalmış. Sesini kısmışım ama görüntüler hâlâ akıyor. Patlamalar… koşan insanlar… ağlayan çocuklar… bir de sürekli konuşan uzmanlar. Her biri başka bir şey söylüyor ama içimde tek bir cümle dönüp duruyor:

“Sen hangi taraftasın?…”

Kafamın içinde iki ses var.

Biri diyor ki:
“Abartıyorsun. Dünya hep böyleydi. Savaşlar olur, biter. Güç dengesi dediğin şey zaten bunun üzerine kurulu.”

Diğeri susmuyor:
“Hayır… bu sefer farklı.”

İsrail’in Amerika’yı bu savaşa zorla soktuğunu çocuklar bile biliyor.

Çünkü bu sefer sadece bir savaş yok gibi.
Sanki satranç tahtası büyümüş… taşlar çoğalmış… ve artık kimse sadece kendi hamlesini yapmıyor.

Birileri masaya oturabilecek insanları ortadan kaldırıyor. Birileri enerji hatlarına dokunuyor. Birileri yangını söndürmek yerine rüzgârı körüklüyor.

Ve en korkuncu…
Bunu izleyen milyonlarca insan var.

Kimi kahvehanede konuşuyor:
“Göreceksiniz, bu iş büyüyecek.”

Kimi akademik bir dille açıklıyor:
“Bunlar jeopolitik çıkar çatışmaları, abartmayın.”

Ama ben…
İkisinin arasında sıkışmış gibiyim.

Çünkü gördüğüm şey şu:
Herkes haklı olabilir.

Ve bu ihtimal… insanın içini daha çok ürpertiyor.

Bir düşünce var, beni rahatsız eden.
Yüksek sesle söylenmeyen ama alttan alta dolaşan bir düşünce:

“Kaos büyürse, düzen daha kolay kurulur.”

Bu fikir… tarihin en tehlikeli fikirlerinden biri.

İsrail’in yapmaya çalıştığı şey belli: Yöneticiler, tüm çevre ülkeleri etkisiz hâle getirmenin derdinde. Ne kadar çok ülke savaşa katılırsa çevresinde o kadar çok zayıf devletçik olur. İsrail halkı ise inancı gereği Mesih’in gelişini bekliyor. Onlara göre, olaylar ne kadar büyürse, ne kadar kaos çıkarırlarsa ilahi düzen o kadar kolay sağlanır.

Özetle, “Tanrı’yı kıyamete zorlamak” diye bir anlayışları var.

Sonra bir başka düşünce geliyor aklıma…
İnançlar.

İnsanların inandıkları şeyler…
Onlara umut da verebilir, felaket de getirebilir.

Eğer birileri gerçekten
“Daha büyük bir olay gelmeli” diye düşünüyorsa…

O zaman mesele sadece politika değildir artık.
Bu, insanın kaderle oynama isteğidir.

Bu rivayetin dini manası bes sonra?

Ve insan…

kendi yazmadığı bir sonu zorlamaya başladığında
en büyük yıkımlar ortaya çıkar.

Pencereye gidiyorum.

Şehir hâlâ aynı.
Arabalar geçiyor. İnsanlar gülüyor. Bir yerde çay içiliyor.

Ama garip bir his var içimde:

Sanki herkes normal davranarak
anormal bir şeyin yaklaşmasını inkâr ediyor.

Kendime soruyorum:

“Gerçekten güvenli miyiz?”

Cevap gelmiyor.

Çünkü mesele artık sadece bir ülke değil.
Bir şehir değil.
Bir sınır değil.

Mesele… bir zincir.

Ve o zincirin ilk halkası nerede kırıldıysa
son halkası da orada kopacak gibi.

Gazze diyorlar…
Lübnan diyorlar…
İran diyorlar…

Ama aslında herkes aynı şeyi fısıldıyor:

“Bu ateş yayılır.”

Ve en korkuncu şu:

Hiç kimse gerçekten
onu söndürmeye çalışıyormuş gibi görünmüyor.

Herkes ya izliyor…
ya yorum yapıyor…
ya da kendi sırasını bekliyor. En acısı da bu maalesef.

Başımı duvara yaslıyorum.

Bir dua geçiyor içimden… Herkesin bayrama dair bir duası vardır ama kelimelere dökemiyorum.

Çünkü bu sefer dilek basit değil.

Bu sefer dilek sadece
“biz kurtulalım” değil.

Bu sefer dilek şu:

Benim duam, bir sonraki bayrama İsrailsiz girmek.

Çünkü savaşlar silahlarla başlamıyor.

Önce zihinlerde başlıyor.
Sonra cümlelere dönüşüyor.
Sonra inançlara…
ve en sonunda… gerçek oluyor.

Gözlerimi kapatıyorum.

İçimdeki ses son bir şey söylüyor:

“Eğer herkes haklı olduğunu düşünürse…
kimse durmaz.”

Ve o zaman…

Hiç kimse gerçekten kazanmaz.

“Söylesem öldürürler, söylemesem ölürüm” diye bir laf var. Sonunda ölüm varsa söylemem daha mantıklı olurdu…